Alternative flash content

Requirements

Get Adobe Flash player

Hipoterapia w naszej szkole

linie91

WALORY HIPOTERAPII

Zapraszamy do lektury artykułu dotyczącego hipoterapii. 

linie91

Współżycie człowieka z koniem istnieje już od zarania dziejów ludzkich. Paleontolodzy sugerują, że ręczne rysunki w jaskiniach francuskich przedstawiające sylwetki ludzi i koni świadczą o magicznej sile konia, zapobiegającej chorobom człowieka i wspomagającej jego energię życiową. Zdrowotne walory jazdy konnej są znane już od ponad dwóch tysięcy lat. Najstarsze dzieło na ten temat napisał Hipokrates, który propagował ją jako formę gimnastyki, która pobudza funkcje organizmu i łagodzi schorzenia. Pierwsze zapisy na temat leczenia jazdą konną wielu schorzeń pochodzą z XIX wieku. W Skandynawii po dwóch epidemiach polio (choroba Heine-Medina) w 1946 roku pojawiły się pierwsze doniesienia o leczeniu pacjentów jazdą konną. Zachorowała wówczas świetna amazonka Liz Hartel z Kopenhagi (Dania). Zastosowała ona jako leczenie dalsze uprawianie hippiki. Uzyskała taką poprawę, że na Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach w 1952 roku zdobyła srebrny medal (swój sukces ponowiła 4 lata później).

Szeroko pojęta hipoterapia doczekała się oficjalnej sankcji w latach 50-tych obecnego stulecia. W Polsce w tym okresie nie było sprzyjającego klimatu dla tego rodzaju eksperymentów. Koń wierzchowy traktowany był jako symbol tłumionych przez władze tradycji narodowych. Jego użytkowanie narażało na skarcenie za "pańskie" ciągoty. Z tego wynikała dyskryminacja sportu jeździeckiego, nikła ilość klubów, brak stosownego zaplecza i niedostatek sprzętu. W tych warunkach podjęcie się wprowadzenia hipoterapii do praktyki leczniczej było krokiem pionierskim i aktem cywilnej odwagi. Próbę taką podjął profesor Weiss w Konstancinie pod Warszawą, a w 1958 roku grupa krakowskich lekarzy przystąpiła do zorganizowania terapii jazdą konną na terenie Uzdrowiska Swoszowice. Następnie powstał wzorcowy ośrodek na Ursynowie w Warszawie.
Nazwa hipoterapia wywodzi się z języka greckiego (hippos- koń, therapeia- terapia). Jest metodą leczenia za pomocą jazdy konnej, zarówno dla dzieci jak i dla dorosłych. Można ją zdefiniować jako ogół zabiegów terapeutycznych, w których wykorzystuje się konia, jego obecność i stwarzane przez niego możliwości terapeutyczne. Metoda ta jest jednocześnie terapią leczniczą jak i sposobem na oderwanie się od codziennych, często bolesnych ćwiczeń w zamkniętych pomieszczeniach pod okiem fizjoterapeuty. Niejednokrotnie pomiędzy pacjentem a zwierzęciem nawiązuje się niewidzialna więź, wykraczająca poza ramy logicznego rozumowania. Jazda konna dla osoby niepełnosprawnej niemogącej się poruszać o własnych siłach, jest nieomal mistycznym przeżyciem. Nogi konia w tym przypadku zastępują bowiem nogi chorego. Może się on przemieszczać jak osoba w pełni sprawna. Poza tym towarzyszy mu duży, silny przyjaciel, co też ma niebagatelne znaczenie dla psychiki pacjenta i pozwala zapomnieć nawet o niejednokrotnie bolesnych ćwiczeniach wykonywanych na jego grzbiecie. Przede wszystkim jednak - poprzez odczuwaną radość i satysfakcję w kontakcie z koniem - pacjenci znajdują motywację do pracy, do ćwiczeń i wysiłku. Uniwersalność metody polega na jednoczesnym oddziaływaniu ruchowym, sensorycznym, psychicznym i społecznym.

 

FORMY HIPOTERAPII

  • Terapia ruchem konia - pacjent, bez wykonywania jakichkolwiek ćwiczeń, poddawany jest ruchom konia.
  • Fizjoterapia na koniu - poza terapeutycznym oddziaływaniem ruchu konia - gimnastyka lecznicza na koniu, prowadzona przez fizjoterapeutę:

- model neurofizjologiczny - najważniejsza jest prawidłowa pozycja siedząca i prawidłowy ruch, ich jakość, szczególnie wskazana dla dzieci w wieku przedszkolnym

- model funkcjonalny - najważniejsza jest funkcja, na drugim planie postrzeganie prawidłowości pozycji i ruchu, szczególnie wskazana dla dzieci starszych, powyżej 5 roku życia.

  • Terapia kontaktem z koniem - której istotą jest emocjonalny kontakt pacjenta z koniem, sytuacja terapeutyczna, a nie sama jazda (pacjent może w ogóle nie siedzieć na koniu).
  • Psychopedagogiczna jazda konna i woltyżerka - zespół działań podejmowanych w celu usprawnienia intelektualnego, poznawczego, emocjonalnego i fizycznego:

- na koniu,

- przy koniu.

Ponadto wyróżnia się jazdę konną dla osób niepełnosprawnych (sportową i rekreacyjną), która nie stanowi części hipoterapii, ale jest z nią ściśle związana i może mieć aspekt terapeutyczny.

CZYNNIKI FIZYCZNE KONIA MAJĄCE LECZNICZY WPŁYW NA PACJENTA:

Bodziec neuromotoryczny - wykorzystuje się ruch konia oddziałujący na pacjenta. Dochodzi wtedy do przekazywania jeźdźcowi rytmicznych, wielowymiarowych ruchów, takich jak:
góra - dół (podnoszenie się i opadanie końskiego grzbietu),
przód - tył (posuwanie się do przodu i tyłu na skutek ruchu końskich nóg),
naprzemienne opadanie w lewo i w prawo (boczne podparcie jednej pary końskich nóg),
ruchy po przekątnej do przodu i tyłu oraz ruchy rotacyjne (podparcie się konia na dwóch nogach znajdujących się po przekątnej).
Jest to stymulacja ruchowa tułowia jeźdźca według wzorca chodu ludzkiego. Powyższe bodźce ruchowe wpływają na położenie miednicy, ułożenie tułowia, głowy, regulację napięcia mięśniowego, a tym samym na odruchy postawne, równoważne i koordynacyjne.

Bodziec sensomotoryczny to:

  • ciepło (temperatura ciała konia w spoczynku wynosi do 38,5 0C) przekazywane pacjentowi, który siedzi bezpośrednio na końskim grzbiecie, dzięki czemu ma ono bezpośredni wpływ na regulację napięcia mięśniowego dolnej połowy ciała ludzkiego
  • siad - swobodne siedzenie na ciepłym grzbiecie końskim z luźno zwisającymi kończynami górnymi oraz odwiedzionymi w stawach biodrowych i swobodnie wyciągniętymi w dół kończynami dolnymi wpływa na regulację napięcia mięśniowego całego ciała, jego symetryczne ułożenie oraz równowagę
  • leżenie - położenie pacjenta poprzek ciepłej szyi lub grzbietu konia, przy czym głowa i kończyny górne z jednej, a kończyny dolne z drugiej strony konia luźno zwisają, daje możliwość rozluźnienia kręgosłupa (mięśni, więzadeł).

Wymienione wyżej bodźce oraz inne, takie jak: dotykanie konia w różnych miejscach, wzajemne oddziaływanie na siebie ciężaru i siły pacjenta i konia w miejscu dosiadu, fakt bycia noszonym, nowe doświadczenia lokomocyjne, czyli uogólniając komunikowanie się z żywą istotą - koniem, ma bardzo istotne oddziaływanie psychoterapeutyczne na pacjenta.

NIEZASTĄPIONE WALORY HIPOTERAPII

Koń to wrażenie chodzenia - trójwymiarowe ruchy grzbietu końskiego w stępie są identyczne z ruchami miednicy prawidłowo kroczącego człowieka.

Koń hamuje przetrwałe, prymitywne odruchy postawy - łagodne, kołyszące ruchy stępa pozwalają je stopniowo eliminować.

Koń przywraca zaburzoną symetrię mięśni tułowia - napięte i przykurczone mięśnie ulegają stopniowemu rozluźnieniu i rozciągnięciu, mięśnie słabszej strony ulegają wzmocnieniu.

Koń to niezwykły "pojazd terapeutyczny"- koń staje się odnóżami człowieka - o ileż bardziej to naturalne i przyjemne od wózka.

Koń koryguje postawę - utrzymanie prawidłowego dosiadu zmusza do aktywnego prostowania się.

Koń to uniwersalne stanowisko terapeutyczne - raz jest fragmentem materaca, innym razem terapeutyczną piłką, wałkiem, drabinką, klinem.

Koń rozluźnia spastyczne mięśnie - kontakt z ciepłem konia, stęp wyzwalający rytmiczne kołysanie dokonują rozluźnienia w zasadzie automatycznie.

Koń chroni przed przykurczami i ograniczeniem ruchomości w stawach - łańcuch ruchów uruchamia rytmicznie, ale łagodnie kolejno praktycznie wszystkie mięśnie i stawy.

Koń może usprawniać bardzo łagodnie - poprzez istniejący cały szereg odpowiednich ułożeń, podporów i technik asekuracji.

Koń to potężny generator bodźców równoważnych - ruszania i zatrzymania, przyspieszania i zwalniania, kołysania i zmiana kierunku jazdy.

Koń drażni zmysły i tworzy poczucie własnego ciała - szorstkość i miękkość sierści, subtelność chrap, rozmaitość kształtów, odgłosów i zapachów, wytrącenie i odnajdywanie równowagi.

Koń mobilizuje do starań, koń nie nudzi - zaangażowanie pacjenta jest naturalne i praktycznie nieustające.

Koń uaktywnia nas i otwiera nas - poddani rytmicznym i pobudzającym ruchom jazdy konnej produkujemy więcej hormonów, rośnie nasza aktywność ruchowa, koncentracja, uwaga, dobre samopoczucie do euforii włącznie.

Koń usprawnia pracę naszych organów - poprawia się funkcja krążenia, oddychania, praca jelit i funkcje odpornościowe organizmu.

PODSUMOWANIE - ODDZIAŁYWANIE HIPOTERAPII

1. Kodowanie w mózgu prawidłowego wzorca ruchu miednicy podczas chodu.
2. Normalizacja napięcia mięśniowego.
3. Doskonalenie równowagi, koordynacji, orientacji w przestrzeni, schematu własnego ciała, poczucia rytmu.
4. Stymulacja i normalizacja czucia powierzchniowego.
5. Zwiększenie poczucia własnej wartości.
6. Zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych.
7. Rozwijanie pozytywnych kontaktów społecznych.

WSKAZANIA:

Skuteczność tej formy rehabilitacji sprawdza się u dzieci:

  • z Mózgowym Porażeniem Dziecięcym
  • z Zespołem Downa
  • z opóźnieniem psychoruchowym o różnej etiologii
  • z zaburzeniami emocjonalnymi
  • z Autyzmem
  • z zaburzeniami równowagi i koordynacji ruchowej
  • niewidzących
  • niesłyszących
  • z nadpobudliwością psychoruchową
  • dzieci, mających trudności z przystosowaniem społecznym
  • z dystrofiami mięśniowymi
  • z bólami pochodzenia kręgosłupowego


Zadając pytanie: na czym polega fenomen hipoterapii, warto wspomnieć, iż człowiek zawsze marzył o pokonywaniu przestrzeni, zazdrościł ptakom skrzydeł, a koniom ich rączych nóg. Dzieci też pragną rozkoszować się szybkością, pragną przeżywać pogodne chwile, odprężenie i radość - jeśli jest taka możliwość - dlaczego mamy im tego poskąpić!

belka

baner szesciolatki

belka

KPPEbelka

Wydarzenia i Święta

Grudzień 2019
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

  bip cert nw
img502

img503

rzecznik ucznia


 

 

moodle zsi


q4     logo promocje         logo CEO   logoKur     logoOKEprze

logo cyfrowa szkola     zippi png     LOGO STRAZNICY USMIECHUx150     macmilan     wf z klasa tlo     unicef small logo